Klimatyzacja często zaczyna interesować użytkownika dopiero wtedy, gdy przestaje chłodzić, zaczyna wydawać niepokojące dźwięki albo z jednostki wewnętrznej pojawia się nieprzyjemny zapach. Tymczasem większość problemów można zauważyć znacznie wcześniej – podczas prawidłowo wykonanego przeglądu sezonowego.
Dotyczy to zarówno pojedynczego klimatyzatora w mieszkaniu, jak i rozbudowanych instalacji pracujących w hotelach, biurowcach, galeriach handlowych czy obiektach użyteczności publicznej. Różnica polega głównie na skali systemu i zakresie diagnostyki. W każdym przypadku cel pozostaje jednak podobny: zapewnienie właściwego przepływu powietrza, utrzymanie czystości urządzeń, ograniczenie ryzyka awarii oraz sprawdzenie, czy układ chłodniczy i elektryczny pracują prawidłowo.
Dobry przegląd klimatyzacji nie powinien ograniczać się do wyjęcia i umycia filtrów. Filtr jest tylko jednym z elementów urządzenia, a często nawet nie najbardziej zabrudzonym.
Dlaczego sezonowy przegląd klimatyzacji jest potrzebny?
Klimatyzator przez cały czas pracy przetłacza przez jednostkę wewnętrzną duże ilości powietrza. Wraz z nim do urządzenia trafiają kurz, pył, włókna z tkanin oraz inne drobne zanieczyszczenia. Część zatrzymuje się na filtrach, ale część osadza się również na wymienniku, turbinie wentylatora i wewnętrznych powierzchniach obudowy.
Podczas chłodzenia powierzchnia wymiennika jest zimna, dlatego wykrapla się na niej wilgoć. Powstają w ten sposób warunki sprzyjające rozwojowi bakterii, grzybów i innych drobnoustrojów, szczególnie gdy urządzenie jest zabrudzone, a odpływ skroplin nie działa prawidłowo.
Pierwszym sygnałem zaniedbania klimatyzacji bywa nieprzyjemny, wilgotny lub stęchły zapach pojawiający się po uruchomieniu urządzenia. W takim przypadku samo umycie filtra zazwyczaj nie rozwiąże problemu, ponieważ źródło zabrudzenia znajduje się głębiej – na wymienniku, tacy ociekowej albo turbinie wentylatora.
Regularny serwis pozwala również wychwycić:
- obluzowane połączenia elektryczne,
- początki korozji,
- zabrudzenie wymiennika jednostki zewnętrznej,
- ślady oleju mogące świadczyć o nieszczelności,
- nieprawidłowe odprowadzenie skroplin,
- niewłaściwe wypoziomowanie urządzenia,
- uszkodzenia izolacji przewodów chłodniczych,
- nieprawidłową pracę w trybie chłodzenia lub grzania,
- błędy czujników, sprężarek, wentylatorów i zaworów rozprężnych.
Im wcześniej problem zostanie zauważony, tym większa szansa, że skończy się na regulacji, czyszczeniu albo drobnej naprawie, zamiast na kosztownej awarii w środku sezonu.
Czyszczenie jednostki wewnętrznej – nie tylko mycie filtra
Jednostka wewnętrzna ma bezpośredni kontakt z powietrzem, którym później oddychają użytkownicy pomieszczenia. Z tego powodu przegląd powinien obejmować nie tylko ocenę techniczną, ale również prace higieniczne.
Czyszczenie filtrów klimatyzatora
Filtry zatrzymują większe zanieczyszczenia znajdujące się w powietrzu. Z czasem pokrywają się kurzem, który ogranicza swobodny przepływ przez urządzenie.
Zabrudzony filtr może powodować:
- zmniejszenie ilości nawiewanego powietrza,
- głośniejszą pracę wentylatora,
- spadek wydajności chłodzenia i ogrzewania,
- wydłużenie czasu pracy sprężarki,
- większe zużycie energii,
- osadzanie się zabrudzeń na wymienniku,
- nieprawidłowe temperatury pracy układu.
W warunkach domowych filtr często można umyć wodą z delikatnym środkiem czyszczącym. W obiektach komercyjnych sposób konserwacji zależy od rodzaju zastosowanej filtracji. Niektóre filtry są wielokrotnego użytku, inne należy wymieniać zgodnie z zaleceniami producenta albo na podstawie ich rzeczywistego zabrudzenia.
Samo wyczyszczenie filtra nie oznacza jednak, że klimatyzator został prawidłowo wyserwisowany.
Odgrzybianie i czyszczenie wymiennika
Wymiennik jednostki wewnętrznej, nazywany również parownikiem, podczas pracy w trybie chłodzenia pozostaje wilgotny. Na jego lamelach osadzają się drobne zanieczyszczenia, które przeszły przez filtr. W połączeniu z wilgocią tworzy to warunki sprzyjające rozwojowi mikroorganizmów.
Dlatego podczas sezonowego przeglądu wymiennik powinien zostać dokładnie oczyszczony i poddany odgrzybianiu przy użyciu preparatu przeznaczonego do urządzeń klimatyzacyjnych.
Środek powinien być dobrany tak, aby nie powodował uszkodzenia aluminium, miedzi, tworzyw sztucznych ani powłok zabezpieczających. Ważny jest również sposób aplikacji. Samo rozpylenie zapachowego preparatu na filtrze nie jest odgrzybianiem klimatyzatora.
W zależności od stopnia zabrudzenia konieczne może być zastosowanie czyszczenia ciśnieniowego z użyciem osłony zabezpieczającej pomieszczenie. Przy dużej ilości osadów należy również oczyścić turbinę wentylatora, ponieważ zabrudzone łopatki ograniczają przepływ powietrza i mogą powodować nierównomierną, głośną pracę jednostki.
Kontrola tacy skroplin i odpływu kondensatu
Woda wykraplająca się na wymienniku spływa do tacy ociekowej, a następnie jest odprowadzana przewodem grawitacyjnym albo przy użyciu pompki skroplin.
Podczas serwisu należy sprawdzić:
- czystość tacy ociekowej,
- drożność odpływu,
- szczelność połączeń przewodu,
- prawidłowy spadek instalacji,
- pracę pompki skroplin, jeżeli została zastosowana,
- stan syfonu, jeśli występuje w instalacji.
Niedrożny odpływ może doprowadzić do wycieku wody z jednostki, zawilgocenia ściany lub sufitu, a w skrajnych przypadkach również do uszkodzenia wyposażenia pomieszczenia.
Czyszczenie jednostki zewnętrznej
Jednostka zewnętrzna jest często pomijana podczas prostych przeglądów, mimo że od jej stanu w dużym stopniu zależy prawidłowa praca całego układu.
Wymiennik jednostki zewnętrznej musi mieć zapewniony swobodny przepływ powietrza. Z czasem osadzają się na nim kurz, pył, liście, nasiona roślin, owady i zanieczyszczenia komunikacyjne. W urządzeniach ustawionych przy parkingach lub ruchliwych ulicach wymienniki mogą pokrywać się również tłustym osadem.
Zabrudzony wymiennik utrudnia oddawanie lub pobieranie ciepła. W zależności od trybu pracy może to prowadzić do wzrostu ciśnienia skraplania, spadku wydajności, zwiększenia obciążenia sprężarki i częstszego występowania błędów wysokiego ciśnienia.
Podczas przeglądu jednostki zewnętrznej należy:
- oczyścić wymiennik,
- sprawdzić stan lamel,
- usunąć zanieczyszczenia z wnętrza obudowy,
- ocenić pracę wentylatora,
- sprawdzić stan śmigła i jego mocowanie,
- zweryfikować, czy wlot i wylot powietrza nie są zasłonięte,
- sprawdzić zamocowanie jednostki do wsporników lub konstrukcji,
- ocenić stan podkładek antywibracyjnych.
Sposób czyszczenia trzeba dobrać do miejsca montażu i konstrukcji urządzenia. Zbyt wysokie ciśnienie wody może pogiąć delikatne lamele wymiennika, dlatego czyszczenie powinno być wykonywane ostrożnie i w odpowiednim kierunku.
Kontrola mocowania, wypoziomowania i zabezpieczeń antykorozyjnych
Jednostka wewnętrzna powinna być prawidłowo wypoziomowana, z uwzględnieniem konstrukcji tacy ociekowej i sposobu odprowadzenia kondensatu. Nieprawidłowe ułożenie może powodować zaleganie wody, przelewanie tacy albo okresowe wycieki.
W przypadku jednostki zewnętrznej kontrolujemy:
- stabilność wsporników lub konstrukcji,
- stan połączeń śrubowych,
- poziom i sposób posadowienia,
- ślady drgań,
- stan obudowy,
- ogniska korozji,
- stan elementów mocujących.
Niewielkie ubytki zabezpieczenia antykorozyjnego można oczyścić i zabezpieczyć odpowiednim preparatem, na przykład cynkiem w sprayu. Nie chodzi przy tym o zamalowanie rdzy, lecz o usunięcie luźnej korozji i odtworzenie warstwy ochronnej w miejscu uszkodzenia.
Ma to szczególne znaczenie w przypadku urządzeń zamontowanych na dachach, elewacjach, w pobliżu dróg oraz w miejscach narażonych na wodę opadową, sól i inne agresywne czynniki atmosferyczne.
Ocena szczelności instalacji chłodniczej
Podczas przeglądu należy ocenić stan przewodów chłodniczych, izolacji oraz dostępnych połączeń instalacji.
Szczególną uwagę zwracamy na połączenia kielichowe. Kontrolujemy, czy nie występują na nich:
- ślady oleju chłodniczego,
- zabrudzenia charakterystyczne dla powolnego wycieku,
- korozja,
- uszkodzenia mechaniczne,
- naprężenia przewodów,
- nieprawidłowe podparcie instalacji.
Ślady oleju w rejonie połączenia mogą wskazywać na nieszczelność, ponieważ czynnik chłodniczy krąży w układzie razem z olejem sprężarkowym. W takim przypadku konieczna jest dokładniejsza diagnostyka, na przykład za pomocą elektronicznego detektora wycieku lub innej metody odpowiedniej dla zastosowanego czynnika.
Warto zaznaczyć, że prawidłowa ocena instalacji nie zawsze wymaga rutynowego podłączania manometrów do każdego sprawnego urządzenia. Każde podłączenie do króćca serwisowego stanowi dodatkową ingerencję w układ. Zakres pomiarów powinien wynikać ze stanu urządzenia, wskazań producenta i wyników wstępnej diagnostyki.
Kontrola połączeń elektrycznych
Klimatyzator jest urządzeniem elektrycznym pracującym często przez wiele godzin dziennie. Drgania, zmiany temperatury oraz wieloletnia eksploatacja mogą prowadzić do poluzowania połączeń.
Po bezpiecznym odłączeniu zasilania podczas przeglądu należy skontrolować:
- stan przewodów zasilających i sterowniczych,
- zaciski w jednostce wewnętrznej i zewnętrznej,
- przewód ochronny,
- ślady przegrzania,
- przebarwienia izolacji,
- uszkodzenia mechaniczne,
- stan zabezpieczeń i rozłączników,
- prawidłowość prowadzenia przewodów.
Połączenia wymagające poprawy należy dokręcać zgodnie z wymaganiami producenta. Zbyt słaby docisk może powodować przegrzewanie zacisku, natomiast zbyt duży moment może uszkodzić listwę, śrubę albo przewód.
W systemach komercyjnych kontrola może obejmować także szafy sterownicze, moduły komunikacyjne, zabezpieczenia sprężarek, falowniki oraz połączenia pomiędzy jednostkami.
Sprawdzenie pracy w trybie chłodzenia i grzania
Po zakończeniu czyszczenia oraz kontroli technicznej urządzenie powinno zostać uruchomione.
Samo stwierdzenie, że klimatyzator „dmucha”, nie wystarcza. Należy ocenić, czy urządzenie prawidłowo reaguje na zmianę nastawy, czy sprężarka i wentylatory pracują stabilnie oraz czy osiągane parametry są odpowiednie do aktualnych warunków.
Jeżeli klimatyzator jest urządzeniem rewersyjnym, należy w miarę możliwości sprawdzić jego działanie zarówno w trybie chłodzenia, jak i grzania. Pozwala to między innymi potwierdzić prawidłowe przełączanie zaworu czterodrogowego, który zmienia kierunek przepływu czynnika w układzie.
Podczas testu zwracamy uwagę na:
- temperaturę powietrza przed i za wymiennikiem,
- stabilność pracy sprężarki,
- pracę wentylatorów,
- reakcję urządzenia na zmianę trybu,
- nietypowe dźwięki i drgania,
- pojawiające się kody błędów,
- sposób odprowadzania skroplin,
- pracę żaluzji i automatyki nawiewu.
Test musi być wykonywany w zakresie temperatur zewnętrznych dopuszczonych przez producenta. Przy skrajnych warunkach atmosferycznych pełne sprawdzenie jednego z trybów może być ograniczone lub wymagać wykorzystania funkcji serwisowych.
Diagnostyka klimatyzacji komercyjnej przy użyciu oprogramowania producenta
W przypadku pojedynczego klimatyzatora typu split wiele informacji można uzyskać na podstawie oględzin, pomiarów temperatury i obserwacji pracy urządzenia.
W rozbudowanych systemach komercyjnych, takich jak VRF lub VRV, sama kontrola wizualna jest niewystarczająca. Instalacja może składać się z wielu jednostek wewnętrznych, modułów zewnętrznych, rozdzielaczy, sterowników centralnych i kilkudziesięciu czujników.
W takich systemach do diagnostyki często wykorzystujemy dedykowane oprogramowanie producenta. Po podłączeniu komputera serwisowego możemy obserwować pracę instalacji w czasie rzeczywistym oraz analizować dane, których nie da się wiarygodnie ocenić wyłącznie na podstawie temperatury nawiewu.
W zależności od producenta i modelu możemy sprawdzić między innymi:
- historię błędów,
- temperatury odczytywane przez poszczególne czujniki,
- temperaturę odparowania i skraplania,
- częstotliwość pracy sprężarki inwerterowej,
- obciążenie poszczególnych modułów,
- prądy pracy sprężarek,
- prędkości wentylatorów,
- komunikację pomiędzy jednostkami,
- stopień otwarcia elektronicznych zaworów rozprężnych,
- przegrzanie czynnika chłodniczego,
- dochłodzenie cieczy,
- ciśnienia obliczane lub mierzone przez układ,
- reakcję systemu na wymuszenia serwisowe,
- równomierność pracy jednostek wewnętrznych.
Szczególnie ważna jest obserwacja pracy zaworów rozprężnych. Oprogramowanie pozwala sprawdzić, czy zawory prawidłowo się otwierają i zamykają oraz czy ich pozycja odpowiada aktualnemu zapotrzebowaniu jednostek.
Nieprawidłowa temperatura odparowania, przegrzanie czynnika albo nietypowe otwarcie zaworu mogą wskazywać między innymi na zabrudzenie wymiennika, niedostateczny przepływ powietrza, problem z czujnikiem, niewłaściwą ilość czynnika lub usterkę elementu wykonawczego.
Taka diagnostyka jest szczególnie przydatna w hotelach i biurowcach, gdzie pojedynczy problem może nie powodować jeszcze całkowitego wyłączenia systemu, ale już pogarszać komfort w części pomieszczeń i zwiększać zużycie energii.
Klimatyzacja w hotelach, biurowcach i obiektach publicznych
W obiektach komercyjnych przeglądu nie powinno się traktować jako jednorazowego czyszczenia wszystkich urządzeń przed rozpoczęciem lata. Potrzebny jest plan serwisowy dostosowany do sposobu użytkowania budynku.
W hotelu urządzenia pracują w różnych warunkach. Jedne pokoje są stale zajęte, inne pozostają puste, a goście ustawiają skrajnie różne temperatury. Dodatkowo klimatyzacja może pracować równolegle z wentylacją mechaniczną, centralami klimatyzacyjnymi i systemem zarządzania budynkiem.
W biurowcach duże znaczenie mają harmonogramy pracy, współpraca z BMS, obciążenie poszczególnych stref oraz skargi użytkowników dotyczące temperatury, hałasu albo przeciągów.
W obiektach użyteczności publicznej dochodzi jeszcze duża zmienność liczby osób i konieczność utrzymania urządzeń w gotowości w godzinach funkcjonowania budynku.
Dlatego zakres obsługi powinien uwzględniać nie tylko czyszczenie jednostek, ale również:
- inwentaryzację urządzeń,
- ich jednoznaczną numerację,
- historię usterek i napraw,
- analizę komunikatów błędów,
- harmonogram czyszczenia filtrów,
- podział urządzeń na strefy,
- kontrolę sterowników centralnych,
- weryfikację nastaw,
- ocenę współpracy z BMS,
- kontrolę dokumentacji F-gazowej i CRO.
Jak często wykonywać przegląd klimatyzacji?
Częstotliwość przeglądów zależy od intensywności użytkowania, warunków otoczenia, rodzaju obiektu oraz zaleceń producenta.
W mieszkaniu, w którym klimatyzator pracuje głównie latem, przegląd warto wykonywać przynajmniej raz w roku, najlepiej przed rozpoczęciem okresu intensywnego chłodzenia.
Jeżeli urządzenie służy również do ogrzewania, rozsądne jest wykonywanie serwisu dwa razy w roku – przed sezonem chłodniczym oraz przed sezonem grzewczym.
Częstsza obsługa może być potrzebna, gdy:
- w lokalu przebywają zwierzęta,
- urządzenie pracuje przez wiele godzin dziennie,
- w pomieszczeniu występuje dużo pyłu,
- obiekt znajduje się przy ruchliwej ulicy,
- klimatyzacja obsługuje lokal gastronomiczny,
- jednostka pracuje w hotelu, gabinecie albo obiekcie publicznym,
- producent określił krótsze odstępy serwisowe,
- przeglądy są warunkiem zachowania gwarancji.
W systemach komercyjnych przeglądy powinny wynikać z przygotowanego harmonogramu. Część czynności wykonuje się raz lub dwa razy w roku, natomiast filtry, pompki skroplin i urządzenia pracujące w trudnych warunkach mogą wymagać kontroli znacznie częściej.
Przegląd sezonowy a obowiązkowa kontrola szczelności F-gaz
Przegląd sezonowy i ustawowa kontrola szczelności nie są pojęciami tożsamymi.
Przegląd sezonowy może obejmować czyszczenie, odgrzybianie, kontrolę elektryczną, ocenę parametrów pracy i wizualną ocenę instalacji chłodniczej. Obowiązkowa kontrola szczelności jest natomiast czynnością wynikającą z przepisów F-gazowych dla urządzeń przekraczających określone progi napełnienia.
W przypadku najczęściej spotykanych fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia UE 2024/573 obowiązek rejestracji urządzenia w CRO i wykonywania okresowych kontroli szczelności powstaje zasadniczo od:
- 5 ton ekwiwalentu CO₂ – dla urządzeń, które nie są hermetycznie zamknięte,
- 10 ton ekwiwalentu CO₂ – dla urządzeń hermetycznie zamkniętych i odpowiednio oznakowanych.
Dla gazów wymienionych w sekcji 1 załącznika II rozporządzenia UE 2024/573 progi wynoszą odpowiednio:
- 1 kg czynnika – dla urządzeń niehermetycznie zamkniętych,
- 2 kg czynnika – dla urządzeń hermetycznie zamkniętych.
Oficjalne wytyczne CRO wskazują właśnie takie progi rejestracji stacjonarnych urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła.
Ważne jest, że próg 5 ton ekwiwalentu CO₂ nie oznacza 5 kg czynnika. Rzeczywista ilość czynnika, przy której powstaje obowiązek, zależy od jego współczynnika GWP. Dlatego tę samą wartość ekwiwalentu CO₂ różne czynniki osiągają przy innej masie napełnienia.
Dla urządzeń zawierających F-gazy z załącznika I częstotliwość obowiązkowych kontroli szczelności wynosi:
- od 5 do mniej niż 50 ton ekwiwalentu CO₂ – co 12 miesięcy,
- od 50 do mniej niż 500 ton ekwiwalentu CO₂ – co 6 miesięcy,
- od 500 ton ekwiwalentu CO₂ – co 3 miesiące.
Po zastosowaniu odpowiedniego systemu wykrywania wycieków okresy te mogą zostać wydłużone odpowiednio do 24, 12 i 6 miesięcy. Przy napełnieniu wynoszącym co najmniej 500 ton ekwiwalentu CO₂ system wykrywania wycieków jest obowiązkowy.
Dla substancji z sekcji 1 załącznika II analogiczne przedziały wynoszą:
- od 1 do mniej niż 10 kg – kontrola co 12 miesięcy,
- od 10 do mniej niż 100 kg – kontrola co 6 miesięcy,
- od 100 kg – kontrola co 3 miesiące.
Również w tym przypadku zastosowanie systemu wykrywania wycieków wydłuża terminy odpowiednio do 24, 12 i 6 miesięcy.
Wpis do Centralnego Rejestru Operatorów
Obowiązek założenia Karty Urządzenia w CRO spoczywa na operatorze, czyli podmiocie sprawującym faktyczną kontrolę nad technicznym działaniem urządzenia. W praktyce może to być właściciel, użytkownik albo podmiot zarządzający budynkiem, w zależności od przyjętego modelu eksploatacji.
W budynkach komercyjnych i wielorodzinnych obowiązek ten często realizuje zarządca lub administrator działający w imieniu operatora.
Karta urządzenia powinna zostać założona w terminie 15 dni roboczych od dostarczenia urządzenia na miejsce funkcjonowania, a jeżeli urządzenie wymaga instalacji i napełnienia – w terminie 15 dni roboczych od zakończenia tych czynności. Wpisy dotyczące późniejszych czynności serwisowych również powinny być dokonywane na bieżąco, w terminie 15 dni roboczych od ich zakończenia.
Podczas obsługi urządzeń pomagamy zarządcom między innymi w:
- identyfikacji urządzeń podlegających rejestracji,
- odczytaniu rodzaju i ilości czynnika z tabliczki znamionowej,
- obliczeniu ekwiwalentu CO₂,
- uporządkowaniu kart urządzeń,
- przygotowaniu danych do wpisu,
- dodawaniu wpisów na podstawie wykonanych czynności,
- pilnowaniu terminów kontroli szczelności,
- weryfikowaniu kompletności dokumentacji serwisowej.
Sama odpowiedzialność za konto i karty pozostaje po stronie operatora. Serwisant może jednak wykonywać wpisy albo prowadzić konto w imieniu operatora, jeżeli posiada odpowiednie upoważnienie lub pełnomocnictwo. CRO dopuszcza również dokonywanie wpisów przez administratora konta na podstawie protokołów podpisanych przez osoby, które rzeczywiście wykonały daną czynność.
Co powinien zawierać protokół z przeglądu klimatyzacji?
Po wykonaniu przeglądu zarządca lub właściciel powinien otrzymać dokument, z którego jasno wynika, jakie urządzenia zostały skontrolowane i jakie czynności wykonano.
W przypadku pojedynczego klimatyzatora wystarczające może być podanie producenta, modelu, numeru seryjnego, lokalizacji i wykonanych prac.
W dużych obiektach protokół powinien być bardziej szczegółowy i zawierać:
- jednoznaczne oznaczenie każdego urządzenia,
- lokalizację jednostki wewnętrznej i zewnętrznej,
- datę wykonania serwisu,
- zakres czyszczenia,
- wyniki kontroli technicznej,
- informacje o stwierdzonych usterkach,
- kody błędów,
- podstawowe parametry pracy,
- informacje o nieszczelnościach,
- zalecenia naprawcze,
- termin kolejnego przeglądu,
- informację o wykonanym wpisie do CRO, jeżeli był wymagany.
Przy systemach VRF lub VRV warto dołączyć raport z diagnostyki komputerowej albo przynajmniej zestawienie najważniejszych odczytów i stwierdzonych nieprawidłowości.
Dlaczego nie warto czekać na pierwszą awarię?
Najgorszym terminem na szukanie serwisu klimatyzacji jest pierwszy naprawdę gorący tydzień lata. Właśnie wtedy urządzenia pracują pod największym obciążeniem, a firmy serwisowe mają najwięcej zgłoszeń.
Zabrudzenie, które wiosną powodowało jedynie nieco wyższe zużycie energii, przy wysokiej temperaturze zewnętrznej może doprowadzić do wyłączenia urządzenia na zabezpieczeniu. Poluzowane połączenie elektryczne może się przegrzać, a niewielki wyciek czynnika może spowodować spadek wydajności i niewłaściwe chłodzenie sprężarki.
W domu oznacza to dyskomfort. W hotelu, biurowcu lub obiekcie publicznym problem może dotyczyć kilkudziesięciu pomieszczeń jednocześnie, powodować skargi użytkowników, wyłączenie części obiektu albo konieczność wykonywania napraw w godzinach jego funkcjonowania.
Dlatego przegląd sezonowy warto planować wcześniej – zanim klimatyzacja zacznie być potrzebna codziennie.
Chcesz zaplanować kontrolę przed sezonem? Zobacz, co obejmuje przegląd klimatyzacji Kraków i jakie informacje przesłać do wyceny.
Podsumowanie
Prawidłowo wykonany przegląd klimatyzacji obejmuje znacznie więcej niż umycie filtra i sprawdzenie temperatury nawiewu.
Jednostka wewnętrzna powinna zostać oczyszczona, a jej wymiennik odgrzybiony. Należy sprawdzić tacę i odpływ skroplin, oczyścić jednostkę zewnętrzną, ocenić stan połączeń chłodniczych, mocowania i zabezpieczenia antykorozyjne oraz skontrolować połączenia elektryczne.
Urządzenie powinno zostać uruchomione i sprawdzone w trybie chłodzenia oraz – jeśli pozwalają na to warunki – w trybie grzania. W systemach komercyjnych diagnostykę rozszerza się o analizę parametrów pracy przy użyciu oprogramowania producenta, w tym kontrolę temperatur odparowania, przegrzania czynnika, pracy sprężarek i stopnia otwarcia elektronicznych zaworów rozprężnych.
W przypadku urządzeń przekraczających progi wynikające z przepisów F-gazowych konieczne jest również prowadzenie Karty Urządzenia w Centralnym Rejestrze Operatorów oraz wykonywanie okresowych kontroli szczelności.
Dopiero połączenie czyszczenia, kontroli technicznej, diagnostyki i uporządkowanej dokumentacji można nazwać pełnym przeglądem klimatyzacji.
